O zaman her şeyi o anki duygularımın içinden konuşuyordum. Bugün ise aynı konuya duygularımı merkeze koymadan, daha doğrudan bakabiliyorum.
Ben etrafımdaki insanlara değer veren ve onların potansiyelini önemseyen biriyim. Bu yüzden uzun süre insan varlığını yalnızca sevmekle kalmadım; kendimi de onların tepkileri, değerleri ve yargıları üzerinden şekillendirdim. İnsanlar bir anda bir şeye ihtiyaç duyduklarında, ihtiyaç duydukları kişi olmaya çalıştım.
Zaman geçtikçe fark ettim ki bu tavır, insanlarda benden daha fazlasını bekleme alışkanlığı doğurdu. Beklentiye açık olmayan insanlara karşı bile aynı tutumu sürdürdüm ve bu zamanla doğal bir davranış olmaktan çıkıp bir zorlamaya dönüştü. Bu zorlama hem beni yıprattı hem de bazı arkadaşlıklarımı yıprattı.
Bugün geldiğim noktada şunu açıkça görüyorum: İnsanlar için faydalı olmaya çalışırken, kendimi onların hayatında gereğinden fazla alan kaplayan biri haline getirdim. Birini düşündüğüm, ona değer verdiğim veya onun iyiliğini istediğim için; onun menfaatine olacak şeyleri zorlamaktan, birlikte olmaya çalışmaktan ve gerektiğinden fazla yük almaktan yoruldum.
Bu, insanlardan soğuduğum anlamına gelmiyor. Bu sadece başka bir evreye geçtiğimi gösteriyor. Artık insanlara karşı kendimi bu kadar bakıcı, verici ve taşımaya hazır bir yerde tutmak istemiyorum.
Kendi özelimde söylemem gerekirse, ben insanlara fazlasıyla içeri girebilecekleri bir alan tanıdım. Onlara, benim hayatım üzerinde gereğinden fazla söz hakkı verebildim. Hatta bazen etrafımdaki insanlara, benmişim gibi davrandım; onların sorumluluklarını da kendi sorumluluğum gibi gördüm. Şimdi bunun bozuk bir davranış biçimi olduğunu daha net görüyorum. Bunu düzeltmek ve olan biteni daha doğru kavrayabilmek için bir adım atıyorum.
Bu yüzden artık üzerimde oluşan beklentileri sorgusuzca taşımayacağım. Beni otomatik olarak liderlik konumuna yerleştiren her duruma da daha temkinli yaklaşacağım. Her şeyi üstlenmek, her şeyi toparlamak ve her şeye yön vermek zorunda değilim. Bundan sonra kontrolsüz biçimde açıldığım alanları kapatacak, daha seçici davranacağım.
Artık yaptığım şeyleri, planlarımı ve düşüncelerimi herkese açmayacağım. Kendileri kendi kaderleriyle yeterince ilgilenmezken onlar adına sürekli ilgilenen kişi olmayı da bırakacağım. İnsanlara çıkış yolu olmak gibi bir görev üstlenmeyeceğim. Onları Allah’a havale edecek ve onlar için dua edeceğim.
Ben artık insanlara ancak istedikleri kadar yardımcı olacağım. Onlar adına bir şey yapmak yerine, yapmaları gereken şeyleri onlara bırakacağım. Sahip olduğum beceri ve yetkinlikleri, insanların iyiliğine bile olsa, onların isteği yoksa ve aradıkları kişi ben değilsem kullanmayacağım.
Evet, el elden üstündür. Evet, iki elin sesi vardır. Ama burada kendime ait başka bir şeyi de kabul ediyorum: Ben her zaman alter egosu sıradan görünen ama özü daha derinde duran karakterlere hayranlık duydum. Gençliğimde süper kahramanlara duyduğum hayranlık da biraz bundandı. Superman’i ya da Daredevil’i etkileyici yapan şey yalnızca güçleri değildi; kendileriyle kurdukları ilişkiydi. Onlar için o kimlik bir maske değil, bir devamlılıktı.
Bugün ise etrafımda çok fazla sahte kahraman görüyorum. İnsanların beklentilerine göre şekil alan, ama kendisi olmayan insanlar. Kimse kendine yakışanı taşımıyor; kimse söylediği sözün ağırlığını gerçekten sırtlanmıyor. Ben artık alter egomu da bu çağın sahte kahramanlıklarına göre değil, kendi iç tutarlılığıma göre şekillendireceğim. İnsanların beklediği süper kahraman olmak yerine, kendim için ve kendi ilhamım için olduğum kişi olmaya devam edeceğim.




