Şeyi hatırlıyorum, en sevdiğim anımı. Bu anı çocukluğumdaydı, o anda o anıyı hiç sevmemiştim. Ama zihnimin oynadığı oyunlar sayesinde artık benim için güzel bir anı olmuştu, olumsuz her şeyi unutmuştum. Güneş batmaya yaklaşmıştı, hava çok güzel klasik bir antalya gün batımıydı. Uçurum vardı hemen dibimde, ve yeşillikler, çiçekler, laleler vardı. Sınıfımla beraber doğayı keşfe çıkmıştık. Keşfe çıkmanın benim için ne kadar değerli olduğunu hatırlıyorum hala. O gün doğanın orada yarattığı tümseklerde geziyordum. Ayakkabımın altı delikti ve taşlar ayağıma batıyordu. Küçük yaralar olmuştu sanırım. Acıyı çok hissetmemek için o ayağımla nazik bir şekilde yere basıyordum çünkü andan olabildiğince zevk almak ve rezil olmamak istiyordum. Öğretmenim bilseydi büyük bir ihtimalle o ayakkabılarla çıkmama izin vermezdi. Bunu düşündüğümde acaba yaptığım şey doğru muydu diye düşünüyorum. Acı çekmek pahasına o zevke değer miydi? O anının ilerisinde yaptığım şeylerde acı çekmek pahasına yaptığım her şeye değer miydi? Çok şaibeli bir soru değil mi? Sanırım hiç birine değmezdi. Ben bunları yaşamasaydım neyi kaybetmiş olurdum diye sorguladığımda genel anlamda kaybettiğim tek şey zamanım. Sürekli olarak yaptığım bu hata büyük ihtimalle hiç istemeyeceğim sonuçları doğurdu. İstemediğim insanlarla zaman geçirmemi sağladı fakat artık aklı başında bir farkındayım. İnsanlara genel olarak güvenmek ise yaptığım en büyük hatalardan bir tanesi. İnsanlara verilen güven en azından kendimi dışarıda tutarak konuşuyorum ki, onların sizin üzerinizde güç elde ettiklerini düşünmelerine sebep oluyor. Bu da onların agresifleşmesini ve daha çok şey istemesi gibi durumları ortaya çıkarıyor. Bu durumda da ben ve sanırım benim gibi diğer insanlar, alçak gönüllülük ve fedakarlık yaparak onları güçlendiriyoruz. Bunun önüne geçmenin en mantıklı ve kısa yolu yalnızlık. Yalnızlık fakat yalnızlık hiç kolay değil. Bunu henüz hala çözemedim.
Anılar #1
Okumaya Devam
Essays & Monologues kategorisinden diğer gönderiler

Yazı • Essays & Monologues • 19 dakikalık okuma
Bir İnsan Neden Kendisine Bu Kadar Zor Gelir?
Beynimiz bizi mutlu etmek için değil, hayatta tutmak için şekillendi. Bu yüzden ilerlemeyi küçümsüyor, tehditleri büyütüyor, geçmişi tekrar tekrar açıyoruz. Acaba zihnimizi susturmadan onunla daha iyi yaşamayı ve yapmaya devam etmeyi de öğrenebilir miyiz?
Yazıyı Oku

Yazı • 11 Ağustos 2026
Aptal Görünmenin İnceliği
Savaşmanın en etkili yolu güçlü görünmek değil, karşındakinin seni olduğundan daha zayıf sanmasına izin vermektir. Çünkü gerçek fark ortaya çıktığında, geride kaldığını değil; seni hiç doğru ölçemediğini fark eder.

Yazı • 16 Mayıs 2026
Kontrol Bir Güç Değil, Bir Sınır Meselesidir
Kontrol sandığımız kadar güçlü bir şey mi, yoksa bizi kendi kafesimize hapseden görünmez bir yük mü? Burada belirsizlik, duygu, erteleme ve sınır çizme üzerinden modern insanın kontrol arzusunu sorguluyorum

Yazı • 15 Nisan 2026
bugün neleri kaçırdım?
Eskiden anı yaşardık, şimdi kaçırmamaya çalışıyoruz. Belki de sosyal medyanın bizden çaldığı şey zaman değil; dostluk kurma ve insan kalma biçimimizdi.

Yazı • 14 Nisan 2026
kendime eleştiriler
Bir süre önce yalnızlık üzerine düşüncelerimi toparlayabildiğim bir monolog yazmıştım. Şimdi ise o metnin kendisindeki yanılsamayı eleştirebilecek bir noktadayım.
Yorumlar
0 yorum