Ne kadar zamandır aynı saatteydim bilmiyordum, bildiklerim saatlerdir ışıkların kapalı olduğu bir odada olduğumdu. Kafamın içinden zorla çıkartığım düşüncelerim, her köşeye çarpıp simetrik açısını bulduğunda, tekrar boğuşmak zorunda kalıyordum. Boğazımda tırnaklarımın izi, kulağımda sessizliğin çınlaması vardı. Çınlama, nedensiz hissettiğim bir yalnızlık hissi uyandırmıştı. Öte yandan boğazımdaki çizikler ise fedakarlıklarımdı insanlar için. Bazı şeylerin farkına varıp kısık gözlerimi tamamen açtım, bir noktaya odaklandım. Bu noktada görmem gereken bir şey yoktu, sadece düşüncelerimi topluyordum. Bir karadelik gibi fakat toplanan düşünceler parçalarına ayrılıp yok olmuyordu, Birikiyordu gittikçe birikiyordu. Aç ve hunharca tüm olumlu düşüncelerimi birer birer yutuyordu. Bütün bunlar olurken yüzümde asılı kalmış duygusuz ifade yamulmaya başlamıştı, bir şeyler ters gidiyordu fakat aslında bu durum anormal değildi. Sanki yaşamış olduğum bir duyguydu, anlarsın ya şu karın ağrısı gibi; bütün her şeyi anlamışsındır fakat o anladıklarının gerçek olmaması için yalvarırken vücudun sana direnç gösteriyordur. İşte o ağrıdan bahsediyorum. Evet, evet tam olarak buydu. Artık biliyordum. Biliyordum artık. Yapmam gerekeni ve sorumluluklarımı biliyordum. Ben, ben şey olmalıydım, realist bir insan evet tam olarak buydu, kafamda merdivenin tüm basamaklarını oluşturmuştum. Bu basamakların arasındaki mesafe nereden baksan elli kilometreydi. Şimdi asıl önemli olanı yani asıl düşünmem gerekeni “unutmuşluğun” farkındaydım. Evet, farkındaydım. Fakat farkındalığım bana hiç bir şey kazandırmıyordu, basamakları nasıl çıkacağım konusunda hala hiç bir fikrim yoktu. İlk önce tırnaklarımı kullandım sonra dişlerimi, tepedeydim. O istediğim sandığın yanında, onu açmam için gereken parmaklarım yara bere halindeydi fakat buna değeceğini düşünüp açtım o sandığı. İçinde sakladığım kalbi Sevdiğim yani boğazı dantel gibi süsleyen kız kulesine verdim ama o, o gitmek zorundaydı ve beni de yani kalbimi yanında götürdü, o güzel beyazlara bürünmüş her yerine çiçekler ve güller açan o şehre gitmiş idi. Sanırım mutluydum fakat bu pek uzun sürmedi.
Deneme #1
Okumaya Devam
Essays & Monologues kategorisinden diğer gönderiler

Yazı • Essays & Monologues • 19 dakikalık okuma
Bir İnsan Neden Kendisine Bu Kadar Zor Gelir?
Beynimiz bizi mutlu etmek için değil, hayatta tutmak için şekillendi. Bu yüzden ilerlemeyi küçümsüyor, tehditleri büyütüyor, geçmişi tekrar tekrar açıyoruz. Acaba zihnimizi susturmadan onunla daha iyi yaşamayı ve yapmaya devam etmeyi de öğrenebilir miyiz?
Yazıyı Oku

Yazı • 11 Ağustos 2026
Aptal Görünmenin İnceliği
Savaşmanın en etkili yolu güçlü görünmek değil, karşındakinin seni olduğundan daha zayıf sanmasına izin vermektir. Çünkü gerçek fark ortaya çıktığında, geride kaldığını değil; seni hiç doğru ölçemediğini fark eder.

Yazı • 16 Mayıs 2026
Kontrol Bir Güç Değil, Bir Sınır Meselesidir
Kontrol sandığımız kadar güçlü bir şey mi, yoksa bizi kendi kafesimize hapseden görünmez bir yük mü? Burada belirsizlik, duygu, erteleme ve sınır çizme üzerinden modern insanın kontrol arzusunu sorguluyorum

Yazı • 15 Nisan 2026
bugün neleri kaçırdım?
Eskiden anı yaşardık, şimdi kaçırmamaya çalışıyoruz. Belki de sosyal medyanın bizden çaldığı şey zaman değil; dostluk kurma ve insan kalma biçimimizdi.

Yazı • 14 Nisan 2026
kendime eleştiriler
Bir süre önce yalnızlık üzerine düşüncelerimi toparlayabildiğim bir monolog yazmıştım. Şimdi ise o metnin kendisindeki yanılsamayı eleştirebilecek bir noktadayım.
Yorumlar
0 yorum